Ziekte met de kwaliteit van een diamant. Mijn kinderen plukten me van de snelweg.

Het was al licht, maar ik draaide me nog eens genoeglijk om en trok de dekens ietsje verder over mijn oren. Het was lekker warm in mijn bed. De wekker die ik de avond ervoor nog dapper op een vroeg uur had ingesteld, legde ik het zwijgen op. Het is maandagochtend. En ik ben twee dagen vrij. Een laat weekend zeg maar. Ik heb het hele weekend gewerkt. De twee vrije dagen lachen me toe. Geen afspraken, geen workshops of lezingen. Gewoon een lege agenda. Ik ben tevreden. Uitslapen kan. Soms moet je uitslapen om te bekomen. Ik kon gewoon blijven liggen voor het puur genoegen. Ik was tevreden. Bijna spinde ik zoals de poes dat doet. Hij vond trouwens dat ik te lang bleef liggen en kwam me regelmatig met zijn wekgeluidjes op het voortschrijdende uur wijzen. Tot hij er zich letterlijk en figuurlijk bij neerlegde en me vakkundig bijstond in het spinnen. Een ochtend in bed kan zo ongelooflijk zalig en kwaliteitsvol zijn. Zo maar.

Ik genoot niet enkel van mijn warme nest, maar ook van mijn tevredenheid. Met een glimlach dacht ik terug aan het voorbije weekend waarin ik een workshop diamanten, vlinders en cilinders had gegeven. Het was al zeker tien jaar geleden dat ik deze workshop voor het laatst had aangeboden. Vanuit die ervaring wist ik dat hij gesmaakt zou worden.

Even had het er naar uitgezien dat het weekend niet zou kunnen doorgaan. Sinds november, maar eigenlijk al langer, kamp ik met mijn gezondheid. Je weet wel, iets dat niet helemaal doorbreekt en sluimerend aanwezig blijft en op niets adequaat lijkt te reageren. De symptomen waren me niet onbekend. Regelmatig waren ze in mijn leven gedurende langere tijd bij me aanwezig. Toen het roken overal – ook in de school waar ik werkte – nog weelderig tierde, heb ik afgezien. Keer op keer op keer. Ik was bang dat het passief roken me ooit zuur zou opbreken. De longen uit je lijf hoesten, is niet slechts een beeld voor mij, maar ken ik vanuit jarenlange ervaring. Ik zou van de beleving een boek kunnen schrijven. De wet op het niet roken, was voor mij dan ook pure bevrijding, rust. Ik ben de initiatiefnemer eeuwig dankbaar. De symptomen doken veel minder frequent op en ook minder lang. Ondertussen weet ik al lang dat roken slechts een trigger is en de ziekte verwijst naar onverwerkte patronen bij mezelf en/of in het familiesysteem. Gelukkig weet ik dat, anders zou ik heel ongelukkig zijn.

Sinds november hoest ik er dus lustig op los. Het maakt alles wat je doet moeizamer. Gebeurtenissen in mijn onmiddellijke omgeving deden er nog een schepje bovenop. Een opstelling gaf erkenning aan wat er op de achtergrond speelde en was het startschot om er helemaal voor te gaan. Eind januari was het buigen of barsten. Het ventiel schoot los en de ballon liep leeg. Ik hoestte dag en nacht de longen uit mijn lijf. De details zijn niet voor publicatie beschikbaar. Geen enkele voorgestelde medische remedie had enig effect. Dat is me niet onbekend. Het ging van kwaad naar erger.

Op een ochtend zijn mijn kinderen me van de autosnelweg komen plukken – een daad van liefde zo heb ik het ervaren – omdat ik tijdens het rijden onwel was geworden. Levensgevaarlijk voor mezelf en voor anderen. Ondanks al het hoesten en het niet goed voelen, was mijn geest heel helder. Met nieuwjaar wensen we elkaar meestal een goede gezondheid als één van de grootste prioriteiten. Ik hoefde er niet over na te denken. Ik zou mijn prioriteit stellen. Gezondheid gaat boven alles. Ik annuleerde alle consulten, lezingen en opleidingen en zag daardoor een mooi bedrag aan inkomsten aan me voorbij gaan. Het kon me niets schelen. Ik was vastberaden om naar de stem van het hoesten te luisteren, maar dan in alle stilte, zonder gestoord te worden, zonder inmenging van iedereen die zegt dat ik te veel werk. Daarvoor moest alles wijken. Ik nam me voor om er alvast een maand voor te reserveren.

De geneeskunde en haar kwaliteiten zorgde voor de nodige onderzoeken waarvan ik wist dat ze geen resultaat zouden opleveren, behalve één. Eindelijk ontmoette ik een dokter die iets ging onderzoeken wat nog nooit was voorgesteld. ‘Wat jij me vertelt, is geen normaal beeld,’ zei ze. ‘Ah, eindelijk iemand die me hoort,’ zei een klein stemmetje in me. In het verleden was het meestal zo dat ik zelf aan de slag ging om de symptomen tot rust te brengen en de uitlokkende factoren te onderzoeken, want van allergieën was geen sprake. Een paar dokters hebben het zelfs gezegd: ‘Als jij niet gedaan zou hebben, wat je voor jezelf hebt gedaan, zou jij er niet meer geweest zijn.’ Niet één maar meerdere, onlangs nog.

Allemaal goed en wel, maar ik ben van plan om er nog een tijdje te zijn. Ik ben vijfenvijftig en het is genoeg geweest met hoesten en met alles wat er allemaal bij hoort. Nu ga ik de nog niet gevonden restanten opsporen, vinden en tot heling brengen. Niet zonder een lichte vorm van onrust onderging ik dus de provocaties die de specialiste op me liet uitvoeren om ‘aanvallen’ uit te lokken. En ik had onmiddellijk de grootste prijs gewonnen. Bonk erop. Geen misser! Knal erop! Dit kende ik. Mijn lichaam reageerde als een trouwe hond op de provocatie. De aanval werd ingezet. Blaffen! De longen uit mijn lijf hoesten, een zaak van leven of dood. Zo leek het wel. De verpleegsters draaiden zich met grote ogen naar me toe. Ik veronderstel nochtans dat ze het één en ander gewoon zijn. ‘Is dat altijd zo?’ Ik knikte: ‘Exact zo.’

Het waren niet mijn longen. Ze waren perfect schoon. Ik heb het zelf gezien. Het is de binnenkant die telt, zegt men. ‘Astma. Je hebt astma. We weten niet hoe het ontstaat. Het is niet te genezen. Je kan er wel medicatie voor nemen.’ Hoe meer ze sprak, hoe rustiger, opener en blijer ik werd. Ik voelde dat het klopte. Was ik al die jaren behandeld voor iets anders. Logisch dat het niet werkt. Met een glimlach keek ik haar aan. Ik weet niet wat ze er van dacht. Ik was in ieder geval opgelucht. Mijn lijf dat me altijd feilloos informeert, bevestigde dat het klopte. In mijn hoofd knetterde het van de verbindingen die gelegd werden. Lijntjes van de ene gebeurtenis naar de andere, koordjes die inzichten verbonden en er nieuwe creëerden. Patronen uit de familiegeschiedenis die opgelicht werden en karma had er ook wat mee te maken. De inhoud van de opleidingen die ik geef. Alles klopte. Kijk, dat is nu eens spek voor mijn bek. Hoe zou ik het verwoorden? Mijn bewustzijn, mijn levensinspiratie, mijn ziel, het grotere geheel, mijn energetisch veld, … ze maakten allemaal een vreugdedansje. Nu kan ik verder in de richting die nodig is. Ik had de wegwijzer gezien en gelezen. Ik hou van het ontrafelen van onbewuste patronen om steeds meer in de levens-aanwezigheid te gaan. Het is mijn bijdrage aan mezelf, aan mijn gezin en aan iedereen die inspiratie in mijn werk vindt. Het is mijn bijdrage aan de wereld. Hoe beter ik mezelf ken, hoe vrijer ik ben, hoe meer ik kan geven aan en betekenen voor anderen. Dat is de drive die ik in mezelf voel stromen vergezeld van haar onafscheidelijke metgezel ‘dankbaarheid’.

Gezondheid is innerlijke rust. Evenwicht bij dat wat is. Ziekte is een verstoring van dat evenwicht. Onrust zwaait de plak. De weg van ziek naar gezond is als een poort waar je voor staat die een nieuwe fase in je leven aankondigt. Ze vertelt je dat oude thema’s zo goed als geheeld zijn en je vanuit die heelheid een nieuwe beweging kunt maken. Het is een transformatie die kan plaats vinden als je je energetisch bewustzijn kunt toelaten. Dat laatste is zelfs een voorwaarde tot transformatie. Op die manier kun je ziekte omarmen als de boodschapper om te luisteren naar haar gecodeerde boodschap en de poort openen.

Ik heb ervan genoten. Alsof de diamant in mezelf werd afgestoft en opnieuw begon te stralen. Een energetische benadering van wat er zich aandient in mijn leven, heeft me tot hiertoe niets dan resultaten opgeleverd. Ik hou ervan en weet dat het de benadering van de toekomst zal worden. Een datum kan ik er niet op kleven, maar dat het zal gebeuren, is een zekerheid. Het is een boodschap die ik al jaren uitdraag en nog meer zal delen.

Deze week ben ik opnieuw rustig aan de slag gegaan. Op de lezing ‘Ouders in balans, kinderen in balans’ waren drie maal zo veel geïnteresseerden dan oorspronkelijk verwacht. De workshop van de ‘Diamanten, vlinders en cilinders’ was een juweeltje. Op de beide activiteiten voelde ik de transformatie in mezelf werkzaam. ‘Je danste door de lezing’, zei iemand me. Bij de diamanten heb ik me geamuseerd. Via spel en verdieping hebben we ons energetisch bewustzijn geëxploreerd, voorbij de woorden. In onze groep was een jonge kerel van 20 jaar zonder ervaring tussen allemaal ervaren deelnemers. Zijn bijdrage was een absolute meerwaarde. Zijn ontdekkingstocht in deze voor hem nieuwe wereld lokte vele grappige reacties uit. De wisselwerking tussen ervaring en onervarenheid was om van te smullen. Hoe beiden van elkaar kunnen leren, zou nog iets zijn om mee te geven in scholen en bedrijven. Na twee dagen konden we de verandering bij hem via feiten vaststellen. Zijn lichaam maakte minder overbodige energieverspillende bewegingen. Zonder dat hij het eerst besefte, maakte zijn lijf een verschuiving van onrust naar rust. Zijn ogen keken op het einde stralend en open de wereld in. ‘Dit zouden alle jongeren die leermoeilijkheden hebben moeten leren,’ zei hij vol overtuiging. Misschien moet ik deze blog dan toch eventjes aan mevrouw Crevits bezorgen?

Je leest er niets over in de media, maar wat we doen in zo’n workshop is gigantisch. Eigenlijk is het wereldnieuws. Mensen met een niet altijd even eenvoudige achtergrond die niveaus in zich ontdekken die ze nooit voor mogelijk hielden. Die hun innerlijke diamant soms voor het eerst zien schijnen, die inzichten hebben die de essentie van leven bevatten. Zo maar eventjes voor de duim weg gezegd. Filosofen hebben er jaren voor nodig om het zo gevat en kernachtig te verwoorden. Je had erbij moeten zijn om het mee te maken omdat woorden afbreuk doen aan de kwaliteit van hun beleving. Je innerlijke diamant toelaten in je leven, geeft een diepe verbondenheid met jezelf, de aarde en het leven. ‘Het is alsof ik voor het eerst in mijn lichaam kom’, zei iemand. De invloed blijft niet binnen de tijdspanne van de workshop. Je neemt haar mee naar huis, naar je geliefden en je werk.

Diamanten, vlinders en cilinders behoort tot de reeks ‘Ik ben… mijn weg naar zelfverwezenlijking’. Op 6 en 7 mei kun je deelnemen aan de laatste workshop uit die reeks: ‘Ken ik mijn gave voor de wereld?’ Welkom vanuit de kern van mijn hart. Info en inschrijven

Jaren geleden kreeg ik vier grote thema’s door die in mijn werk zouden vervat worden. Met de eerste drie ben ik al veel aan de slag geweest. Voor de vierde was de tijd eerder nog niet rijp. Hier komen ze in de volgorde dat ze me werden getoond. Met leven en dood in de meest brede betekenis heb ik al vele cliënten begeleid. Dat ik iets heb met onderwijs zal voor de meesten duidelijk zijn. Het lot van de vrouw en de man ligt me bijzonder nauw aan het hart. Voor mijn man stierf, vertelde hij me: ‘Ooit ga jij voor totale gezondheid gaan’. Het zou best kunnen dat de vierde nu in gang gezet is. De tijd zal het uitwijzen.

Ondertussen wens ik je een prima gezondheid
en een ingesteldheid die bruist van levensenergie.

Met levenslustige groet

Hilde Van Bulck

 

Copyright © Hilde Van Bulck Samtati bvba – Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze blog mag worden verveelvoudigd, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur: info@samtati.com. Online delen kan mits vermelding van auteur en link naar deze blog.