Zeven jaar geleden vertrok mijn man.

Beste lezer,

Jean en ik

Vandaag zeven jaar geleden vertrok mijn man. Voor zijn ziel was de tijd gekomen om het aardse leven achter zich te laten en over te gaan naar die staat van bewustzijn waarin hij niet meer gehinderd werd door de wetmatigheden van het aardse bestaan. Het was een bijzondere dag. Mooi zonnig en rustig herfstweer waarbij we nog allemaal samen in de tuin gezeten hebben. Een beetje onwezenlijk voor een 15de november. Een dag waarin hij me nog allerlei dingen in het oor fluisterde, zijn laatste regelingen, zijn liefde. Een dag waarvan je niet goed weet hoe je hem invult. Een dag waarop ik er alleen maar kon ZIJN, in overgave voor wat was en voor wat ging komen. Onze kat die in de laatste weken van zijn ziekte altijd in zijn buurt was, begreep duidelijk ook dat er iets bijzonders gaande was.

Het licht en de liefde die mijn man zouden begeleiden, waren al enkele dagen voor zijn overgang sterk aanwezig. Ik sprak er over met hem. Het deed hem deugd. Hij wist het ook, meer dan hij het voelde. ’s Nachts had hij nog een grote loslaatbeweging ervaren. Alle emoties die hem niet meer dienden, losten op. Zo maar, in een intense beweging die me veel deed begrijpen over de ware zin van het leven. Ik ben zo dankbaar dat ik er getuige van mocht zijn. En hij, hij werd vrij. Vrij om te gaan. Vrij om achter te laten. Vrij om zijn weg op een ander niveau verder te zetten. Vrij om te luisteren naar de plannen van zijn ziel. ‘Ik zal jou ook bevrijden’, zei hij. ‘Helemaal bevrijden.’ Ik knikte omdat ik het op een bepaald niveau begreep. Ik wist dat hij zijn woord zou houden.

De laatste momenten. Wij hadden al afscheid genomen. Het was meer voor de anderen. Wij waren al klaar met onze gemeenschappelijke weg. Toen vertrok hij, sereen en bereid. Maar Jean zou Jean niet zijn als hij me niet op een subtiele manier zou laten doen van wat hij zag dat nodig was. ‘Schrijf je boek’, waren zijn laatste woorden voor mij. Hij heeft van mij de schrijver gemaakt die ik eigenlijk al lang was. Ons verhaal heb ik gedeeld in mijn boek De nacht van ons leven. Negenendertig zondagen heb ik geschreven, gewikt en gewogen om te delen wat zo mooi kan zijn: de dood of tenminste dat is wat we het noemen, want los van ons lichaam zijn we oneindig.

De uitwisseling van liefde stopte niet na zijn vertrek. Ze was in overvloed aanwezig, overweldigend licht en liefdevol. Ik heb ervoor gekozen om elke fase na zijn vertrek te doorvoelen en diepgaand te integreren. Daarvoor had ik stilte nodig, weinig mensen om me heen. Mijn keuze. Iemand anders zou het anders kunnen doen. Ik nam mijn tijd. Tijd om aan de grootste loslaatbewegingen in mijn leven ruimte te geven. Zijn vertrek, maar ook heel wat andere thema’s die me gedurende jaren zwaar belast hadden en waarvan mijn lichaam de ongemakken als stille getuigen draagt, surften mee op de stroom van loslaten. Niet iedereen heeft me in die zeven jaren begrepen. Dat maakt niet uit. De draagwijdte van mijn leven behoort mezelf toe. Tegelijkertijd was mijn pad een inspiratie voor de levensweg van anderen.

Als ik terugblik en ik door mijn zoektocht in mijn stilteveld misschien heel wat sociale contacten en gebeurtenissen heb gemist, voel ik me toch dankbaar. De schatten die ik in mijn eigen stilteveld en in mijn vertraging heb gevonden, overstijgen elke cursus die ik kan volgen en elk boek dat ik kan lezen. Het is de bron zelf die werkzaam is. Die is. Gewoon. Zo is het.

Zeven jaar later is een diepgaand proces tot een zachte voltooiing gekomen. De communicatie tussen Jean en mij is verstild. Het afscheid is subtiel voltooid. Het verdriet weggeëbd. Over dit traject zou ik ook een mooi boek kunnen schrijven, ook al zouden woorden slechts bij benadering mijn ervaringen kunnen weergeven.

Feit is dat ons verhaal velen heeft beroerd en aangeraakt. Onlangs gaf ik er een drieminutentoespraak over aan een zaal vol ondernemers. Alle harten openden zich in de omarming van hun persoonlijk verdriet. Er is geen enkele persoon die geen verbinding voelt als ik over de dood spreek. De dood die niet bestaat en het leven dat mag geleefd worden. Vijf jaar na de publicatie van De nacht van ons leven, krijg ik nog steeds telefoontjes van mensen die zich herkennen in mijn waarnemingen en steun vinden in mijn woorden.

Zeven jaren van integratie hebben hun werk gedaan. Ik voel me bevrijd. Op vele terreinen. Dat hebben we samen gedaan, hij en ik. Een fase is nu afgerond. Een nieuwe fase is bezig om zich te ontvouwen. Niets lijkt nog hetzelfde te zijn. De vrijheid ontvouwt zich in kleurrijke beelden. Het is slechts een kwestie van tijd voor het volledig zichtbaar is in de materie.

Dank je wel Jean. Voor alles. Voor wat we samen hebben beleefd. Voor en na je vertrek. De liefde die ik met jou heb geleefd, is veruit de mooiste liefde die ik tot hiertoe heb gekend. Nu is het tijd voor nieuwe liefdeswegen.

Met ingetogen groet

Hilde

De nacht van ons leven is te verkrijgen bij bol.com en bij Free Musketeers
Een lezing boeken? Neem gewoon contact op.