Hemelse zalf voor de ziel

Beste lezer,

Vandaag ben ik een gelukkige vrouw, gisteren ook en morgen waarschijnlijk ook. Ik voel me niet alleen gelukkig, maar ik voel me ook meer dan tevreden, in mijn nopjes eigenlijk. Ik heb een boeiende en gevarieerde zomer achter de rug. De talrijke spinnetjes vertellen me dat de herfst nadert, maar met een zalig gevoel blik ik nog even achteruit en zie ik dat ik een spoor van realisaties heb achter gelaten.

Ik heb enkele korte maar zalige en verrassende vakanties mogen beleven. De vierdaagse Celebrate your joy of life was een knallend vreugdesucces, voor herhaling vatbaar. De workshoptijd verdelen met Evi was een interessant proces. Samen hebben we voor onze deelnemers grenzen verlegd om u tegen te zeggen. Na afloop kwam ik één van hen tegen, een dame van rond de zestig. Ze fluisterde me ondeugdend in het oor ‘Mijn lijf voelt precies alsof het terug twintig jaar is.’ Ik hoefde geen bijkomende vragen te stellen, haar gezicht sprak boekdelen.

We hebben The New Life Teaching helemaal uitgewerkt, een nieuwe website, banners, naamkaartjes en alles wat erbij komt kijken. In mijn huis heb ik niet een ‘wat ruim ik op’, maar een ‘wat gooi ik weg’-actie gedaan. Ik kan het iedereen aanraden. Ruimte, vernieuwing in details, sprankels van verrassingen. En het gaat nog even door. Opnieuw en co heeft een aanvraag ingediend om een extra gebouw te mogen neerzetten.

Onder het moto zo buiten zo binnen, heb ik ook een ‘wat gooi ik weg’-actie gedaan met mijn overtuigingen. Welke overtuigingen zijn eigenlijk niet van mij maar draag ik met een groot vaandel alsof ze mijn eigendom zijn? Wat dient me niet meer, doet me geen deugd of wat beschadigt me? Ik heb het allemaal weggekieperd. Gevolg. Ruimte, rust, vrede, vreugde, stilte, blijheid, het hele pakketje dat je nergens kunt kopen.

Ik heb een spel gespeeld met mijn gewoontes. Ik heb me geen vragen gesteld over het hoe en het waarom of waar het vandaan komt. Ik amuseer me gewoon met mijn gewoonten te veranderen. Grappig soms. Het gaat over heel eenvoudige dingen, maar ze lokken wel plezier en variatie uit. Iedereen kan het. Het is simpel en speels. Vb. Ik ben naar een andere kapper geweest, andere kleuren, andere kleren, ander voedsel, andere route, andere beweging, andere mensen ontmoeten en andere activiteiten. Ik heb daardoor mijn stem ontdekt op een manier dat ik ze nog nooit heb gebruikt en daardoor mijn verlangen naar kunnen zingen (was een dwingend verlangen) kunnen loslaten toen ik zag (eigenlijk hoorde) dat mijn stem gewoon mocht spelen en daardoor haar unieke lied zingt. Dit laaste is trouwens met dank aan Marijn De Wit en Juanita Pyl van The White Arrow. Ik heb nog nooit een mannelijke en vrouwelijke energie zo harmonieus samen workshops zien geven.

Ik heb grote kunst gemaakt met mijn kleindochtertje van drie, samen gespeeld, verhaaltjes verzonnen, winkeltje gespeeld, samen gekookt, m.a.w. me laten meenemen in de wereld van het kind. Soms zie ik dan mijn dochter vanuit haar ooghoeken kijken met een Is dat ook ons mama?-blik.

De kunstenares in mij heeft zich verder ontwikkeld. Verf, penseel en doek kregen een andere betekenis. Ik heb les gekregen van een in mijn ogen grootmeesteres in de schilderkunst Jana Willems. Nog nooit heb ik zo geboeid een hand en een penseel op het doek gevolgd. Haar werkwijze is schilderen vanuit de bron wat mij betreft. Zo naturel en bezield. Een pad om verder te bewandelen, euh te verven.

Zelfs mijn biologie heeft een beurt gekregen. En het was hoog tijd. Ik heb spierbundels, -knopen en -punten laten loswrikken – klinkt ruwer dan het eigenlijk is –  en de stand van mijn kaaksbeenderen gecorrigeerd. Je hebt geen idee wat een verschil dat maakt in jezelf, zelfs in je identiteitsbeleving. Mijn lichaam doet nu terug dingen dat het de afgelopen jaren met moeite kon uitvoeren of zelfs niet meer kon en dat op een paar weken tijd. Het motiveert om meer te bewegen. En zelfs dat heb ik gedaan, met een waarderende ondersteuning in een betere werking van mijn biologie.

Mijn leven zou mijn leven niet zijn als ik geen opstellingen zou gedaan hebben voor mezelf. Het is voelbaar als je uit het dwangmatige van je eigen familiesysteem kunt stappen en dàt vanuit alle eerbied en alle liefde die je in je hebt. Die vergroting van de innerlijke vrijheid is al jaren bezig. Soms vraag ik me af: ‘Hoe vrij kun je eigenlijk worden?’ Volgens mij is het oneindig. Wat een beloning als je na een opstelling ziet dat de personen uit je omgeving in een positieve drive en flow terecht komen, relaties herstellen of opbouwen en in hun zelfvertrouwen gaan staan. Je kunt het aan geen mens uitleggen. Hemelse zalf voor de ziel.

In mijn ‘wat gooi ik weg’-actie heb ik o.a. meer dan honderd boeken weggedaan. ‘Alles wat je nu nodig hebt, staat in je boekenkast. Je hoeft nergens anders meer te gaan zoeken’, fluisterde mijn innerlijke stem. Feilloos pikte mijn hand er enkele boeken uit die ik tot hiertoe nog niet had gelezen. Ze gingen allemaal over hetzelfde onderwerp, maar vanuit verschillende invalshoeken bekeken: verlichting. Op vijfenvijftigjarige leeftijd kan ik zeggen dat mijn leven veel lichter is dan het ooit is geweest. De resultaten van al die jaren zelfreflectie en ontplooien manifesteren zich steeds duidelijker. Het licht is er altijd, altijd en altijd. Het is onze zoektocht als mens om het licht op aarde te leren leven en neerzetten. Het komt niet in het nieuws, maar velen verzamelen zich op dat pad. We hebben dus veel reden om te zingen en feest te vieren.

En zelfs de liefde was aanwezig. Toen ik op een avond een fietstochtje maakte,  maakte ik me de bedenking dat het nu toch hoog tijd werd voor wat meer liefde in mijn leven. Nog geen vijf minuten later deed een jongeman – ook op de fiets – teken om te stoppen. Ik stapte van mijn fiets. De charmante jonge kerel vroeg of hij me iets kon vragen. Dat kon. Hij had een weddenschap met een vriend en vroeg of hij me dertig seconden mocht knuffelen. Wie ben ik om die weddenschap in het honderd te laten lopen? En in het midden van de straat omarmden we elkaar. Hij begon te tellen 30, 29, 28… Nog nooit meegemaakt. ‘Was het ok voor jou’, vroeg hij? ‘Helemaal’. Hilde, 55 jaar. Hij reikte me de hand. Moussa, 18 jaar.
Instant creatie van een kleine portie liefde… Een mens is soms snel tevreden.

Wie nu denkt dat ik de afgelopen zomer alleen maar ‘gedaan’ heb en in mijn doe-energie heb gezeten, die heeft een stuk gemist. Het naar binnen gaan, rust nemen, centeren in mijn veld doe ik soms graag helemaal al-een.

Inspiratieprikje
‘Het leven en de wereld verhouden zich tot jou 
zoals jij je verhoudt tot je binnenwereld.’
Met levenslustige groet
Hilde